Poros, Hydra en Spetses

Terwijl het hier koud en nat is, ga ik in gedachten even terug naar de zon. Het heeft even geduurd, maar hier is dan het verslag van onze vakantie naar Griekenland in september. Ook dit jaar zijn we weer afgereisd naar het mooie Poros om een poosje te vertoeven in ons fijne huisje-met-uitzicht.

Dagen waarin we niets noemenswaardigs doen. Een beetje klussen in en om het huis, af en toe een dagje naar het strand, of een rondje op de gehuurde fietsen. Het weer is prachtig, zonnig en lekker warm. Kortom, echt vakantie vieren.

De laatste week gaan we nog even een paar dagen eiland-hoppen.
We nemen eerst de boot naar buureiland Hydra. Ruim twintig jaar geleden bezocht ik Hydra al eens met een dagexcursie, maar veel is me niet bijgebleven. We kwamen toen met de veerboot, maar deze keer arriveren we met de Flying Cat 3. Een van de snelle catamarans die de Saronische eilanden aandoen.
Hydra is vrijwel auto- en scootervrij en het dagelijkse vervoer gaat per boot of ezel. Alleen de vuilniswagen, brandweer, politie en de plaatselijke aannemer verplaatsen zich per auto. Wat nog een kunst op zich is in de veelal smalle straatjes.
Wij doen alles te voet.
De eerste uren zitten we voornamelijk in de haven en genieten van de bedrijvigheid van zeilboten, jachten, taxibootjes, vissersboten en bootjes die naar de overkant varen. Het is een komen en gaan in de toch wel kleine haven van Hydra. En ‘s avonds is de haven overvol als alles stil ligt.

We bekijken de zonsondergang vanaf de Sunsetbar en daarna wandelen we naar Kamini. Omdat het snel donker wordt gaan we terug naar de haven en zoeken een restaurantje op voor ons diner.
De man vraagt of we vlees, vis of vegetarisch willen eten… We willen liever een paar dingen van de kaart bestellen, maar die heeft hij dus niet. Hij heeft wel Pastichio, héél erg lekker, zegt hij.
We willen geen Pastitsio, maar uiteindelijk vinden we toch iets anders waar we zin in hebben.
Daarna nog een drankje op een terrasje, maar het is overal erg rustig. Overdag komen er veel dagjesmensen, maar het aantal dat blijft overnachten is veel minder.

Dag 2 klimmen we de heuvel op om Hydra van bovenaf te bekijken. Het uitzicht wordt met elke traptrede mooier. We blijven foto’s maken. Er is nog een stukje braakliggend land te koop en even overwegen we… maar nee, op Hydra gaan wonen is toch niet wat we willen 😉
Verder bezoeken we het historisch museum en daarmee hebben we zo’n beetje alles in Hydra stad gezien. Andere steden zijn er niet op Hydra, enkel nog wat plekjes met strand die via het water te bereiken zijn.
We eten weer bij het restaurant van gisteren, omdat we dat toch het leukste vinden. De ober begint alweer over zijn overheerlijke Pastitsio en uiteraard gaan we weer voor iets anders. Wanneer iets zo vaak genoemd wordt kan het zomaar zijn dat hij daar van af wil, omdat het niet meer zo vers is 🙂

De volgende middag vertrekt onze boot naar Spetses, het volgende eiland op de route. Het is inmiddels al aardig hard aan het waaien en de boot schommelt dan ook behoorlijk.
De haven van Hydra is ineens opvallend leeg, alsof alle boten in veiligheid zijn gebracht.

Onze aankomst op Spetses is dan ook stormachtig. Over de aanlegsteiger spoelt geregeld water en we doen ons best om droog aan de kade te komen.
Het hotel is in Dapia, de wijk dichtbij de haven, dus we zijn er snel. De aardige dame van het hotel geeft ons wat nuttige informatie en vertelt er ook bij dat het vrijwel zeker is dat er overmorgen geen boten varen, omdat ze windkracht 8 verwachten. Oké, dat is dus de dag dat wij terug naar Poros moeten. Gelukkig zijn er hier ook bootjes die naar Kosta op de Peloponnesos varen. Van daaruit kunnen we dan met bus of taxi naar Galatas en daar weer met een bootje naar Poros varen. Dat is zo dichtbij, die bootjes gaan altijd.
Of we blijven een dagje langer op Spetses. Dan zijn we vrijdag terug op Poros.
Ik vlieg zaterdag terug naar huis, dus dat kan ook nog.

Maar eerst gaan we Spetses verkennen. Ook hier rijden niet veel auto’s. Je mag hier ook niet met een huurauto rijden. Taxi’s zijn er wel en er gaan ook bussen naar de stranden. Er ligt een mooie weg over het eiland en met een fiets kun je die prima rondrijden. Maar met dit stormachtige weer is het niet erg aantrekkelijk om te gaan fietsen. De stranden zijn allemaal al gesloten en er is geen eten of drinken meer te koop onderweg. Als we gaan moeten we dat allemaal zelf meenemen.
We maken eerst een wandeling naar de oude haven van Spetses. Ook hier zijn al heel veel bootjes weggehaald vanwege de storm en de haven maakt een verlaten indruk.
We lopen naar de vuurtoren en pas als we op de terugweg zijn, zien we toch wel wat mensen lopen en gaan de eerste restaurants open.
Maar wij gaan liever weer terug naar de stad om later daar iets te eten. Het lopen langs het water is wel een uitdaging. De zee is zo onstuimig dat het water geregeld over de kade spuit.

De volgende dag blijkt dat we op Spetses niet zo heel veel kunnen gaan zien. Door de storm is er veel gesloten en aan het water moet je nu helemaal niet zijn.
We proberen toch nog zoveel mogelijk buiten te zijn en zoeken de minst stormachtige terrasjes op.
Ook brengen we een bezoek aan de twee musea die er zijn, waarvan Bouboulinas museum de leukste is. In het huis waar Bouboulina gewoond heeft vertelt een enthousiaste medewerkster ons in goed Engels het verhaal van Bouboulina en haar invloed tijdens de Griekse revolutie in 1821.

De winkelstraatjes zijn leuk, maar na 20 keer op en neer lopen hebben we die ook wel gezien. Inmiddels herkennen we al veel toeristen die net als wij een beetje verloren rondlopen.
Gelukkig heeft Spetses een paar fijne restaurants waar je ook binnen kan eten.

Voor de volgende dag staat onze terugreis naar Poros gepland. We kochten eerder al tickets voor de Flying Cat die niet gaat varen, dus daar hebben we niks aan.
Plan B is om naar Kosta, aan de overkant op de Peloponnesos, te varen en van daaruit met de bus of een taxi naar Galatas, om zo toch Poros te bereiken.
Op de kleine overzetbootjes kunnen ongeveer 40 passagiers en ze varen om het half uur. Er varen ook taxibootjes, maar die zijn een stuk duurder.
Na het opstaan en een blik op de haven blijkt al snel dat de wind nu zo hard is, dat er helemaal niks mag varen. Ook niet naar de nabijgelegen overkant. Wat nu?
Onze kamer nog niet opzeggen dus, maar het hotel is eigenlijk gesloten vanaf nu. Wij zijn de laatste gasten. Het toeristenseizoen is onverwachts eerder geëindigd.

De dame in het hotel snapt onze situatie en het is geen probleem om nog een nacht te blijven. Maar voor vrijdag wordt er geen beter weer verwacht dus willen we toch wel graag weg.
We lopen naar de haven om daar de situatie eens te bekijken. Het lijkt erop dat de wind nu iets minder fel is.
Er staan meer mensen te wachten en als het eerste taxibootje verschijnt, komen er ineens vanuit alle hoeken en gaten mensen met koffers aan. Maar er is nog geen toestemming van de havenpolitie om uit te varen… Wie nu met de boot vertrekt doet dit op eigen risico.
Zodra de overzetboot aan komt varen gaan ook wij onze koffers halen en stappen aan boord. Maar nog steeds is er geen toestemming om te vertrekken en dus liggen we nog een half uur te wiebelen in de haven. Als we dan eindelijk gaan zijn we te laat voor de aansluiting met de bus.
Met nog een paar passagiers staan we bij de bushalte en wordt er ook voor ons een taxi geregeld. We hebben geluk dat onze taxichauffeur direct naar Galatas kan rijden en na een uur stappen we daar aan boord van het overzetbootje naar Poros. We zijn thuis!

Op Poros krijgen we het geld van onze niet-gebruikte tickets terug, maar horen we ook dat Zorbas eraan komt. De storm der stormen die voorspeld is, en dus ligt het bootverkeer zaterdag en zondag weer plat.
We bemachtigen de laatste tickets naar Piraeus voor vrijdagmiddag en vertrekken enigszins overhaast van Poros op weg naar Piraeus. Onze laatste avond samen in Griekenland verloopt iets anders dan gepland, maar zaterdagochtend zijn we in ieder geval op tijd op het vliegveld.

Advertenties
Geplaatst in Griekenland, Reizen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Griekenland 2017

Zoals ik eerder al schreef stonden onze vakanties dit jaar in het teken van ons huisje op Poros.

In april zijn we vertrokken naar Griekenland met een auto vol spullen die we in de loop der jaren verzameld hadden voor dit moment. Het huisje komt eerder dan verwacht op ons pad, maar we hebben er heel veel zin in.

Als we na een paar dagen reizen aankomen, worden we verwelkomd door onze vrienden aldaar en klim ik voor het eerst de 85 treden op naar ons gehuurde huis met fenomenaal uitzicht. Wow!! We hebben al snel door dat dit uitzicht nooit gaat vervelen en als we de weken die volgen hard aan het schoonmaken en inrichten zijn, nemen we dan ook alle tijd tussendoor om hier van te genieten.

In mei volgt de ‘klusjesvakantie”. We brengen ook een bezoek aan IKEA in Athene en gaan met een volle auto weer terug naar Poros. Het gereedschap ligt dagenlang op het aanrecht en aan het einde van de vakantie is het huisje nog meer eigen geworden door alle nodige en nuttige aanpassingen en verbeteringen die we gedaan hebben. Onze huurbaas is helemaal tevreden als hij ziet hoe enthousiast wij bezig zijn.

De auto staat nog steeds op Poros, maar die gaat in september weer mee naar huis. We genieten eerst nog voor de laatste keer dit jaar van het uitzicht en dan gaan we de auto inpakken voor vertrek. Nadat de accu opgeladen en de auto van binnen en van buiten is gepoetst beginnen we aan de terugreis.

Onze eerste stop is Nafplio voor de lunch. Het is begonnen met regenen en dus besluiten we om hier niet lang te blijven. Nafplio ligt op ongeveer anderhalf uur reizen van Poros dus dat bewaren we voor een volgende keer. De eerste overnachting is in Mystras. Inmiddels is het serieus gaan regenen en als we aankomen is er van de mooie omgeving niet veel te zien.

De volgende dag bezoeken we de archeologische site van Mystras en wonder boven wonder is het de hele dag droog. De hoteleigenaar zet ons bij de boveningang af en we beginnen de bezichtiging bovenin bij de burcht. Al wandelend dalen we af naar de benedeningang die vlakbij het dorp gelegen is. De site is nog mooier dan ik me van een eerder bezoek herinner en we nemen er dan ook alle tijd voor. Na ongeveer 6 uur zijn we weer terug in het dorp.

Mystras is in mijn ogen echt een must voor iedere Griekenland bezoeker. De ligging is prachtig en er is zoveel te zien.

We blijven hier nog een nacht dus hoeven we niet gelijk in de auto en weg. Na het ontbijt vertrekken we de volgende ochtend uitgerust naar Olympia, waar de oorsprong ligt van de Olympische Spelen. Wat opvalt is dat er nu veel meer gereconstrueerd is dan bij mijn vorige bezoek. In mijn beleving was het niet veel meer dan “een hoop stenen” bij elkaar, terwijl ik me nu wèl enigszins een voorstelling kan maken van hoe het geweest moet zijn..

We logeren in het plaatsje Katakolo, waar de cruiseschepen die aanmeren bijna groter zijn dan het dorpje zelf. Terwijl wij er zijn ligt er echter geen cruiseschip, wat betekent dat alle winkeltjes, op de minimarket na, gesloten zijn. Maar veel tijd hebben we toch niet, want we reizen door naar de haven van Patras om aan boord van de boot naar Italië te gaan.

Na 23 uur aan boord van de Superfast Ferries komen we rond 18:00u aan in Ancona. We rijden naar Bologna. Het is druk op de weg en de reistijd die Google of TomTom aangeeft in meestal niet meer haalbaar en ook nu komen we veel later dan gepland aan bij ons hotel. Ook de volgende dag hebben we weer alle tijd nodig en ‘s avonds overnachten we in Ulm. Na Ulm verlengen we onze vakantie nog even met een 3-daags verblijf in Trier. Heerlijke stad. We genieten nog even door en dan zijn we weer thuis.

En nu kan de voorpret voor volgend jaar beginnen. De Griekse lessen zijn weer voor de dag gehaald en om volgend jaar wat meer te kunnen spreken heb ik ook een studievakantie met Griekse conversatielessen in gedachten.

Uiteraard gaan we naar Poros. Met de Peloponnesos als achterland is er meer dan genoeg te doen. Maar ook andere delen van Griekenland zijn gemakkelijk bereikbaar en te combineren met Poros. Plannen genoeg, maar wat we concreet gaan doen zien we volgend jaar wel. Vaak zijn de spontane ideeën die in de vakantie zelf ontstaan nog de mooiste.

Foto’s van september:

 

Geplaatst in Griekenland, Reizen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zomer in Zeeland

 

 

Het is zomer in Zeeland. Nou ja, als je buiten staat voel je dat niet zo hoor, want er is weinig zon en er waait een stevige, frisse wind. Maar ik zit buiten als de zon er is en ik ga weer naar binnen als er een wolk voor de zon verschijnt.

Zomer in Zeeland en ik ben voor het eerst sinds mijn 15e niet aan het werk. En dat voelt raar. Voor mij was zomer in Zeeland altijd hard werken met een enorme toename aan bewoners door de vele toeristen die onze provincie tijdens de zomermaanden bezoeken. Ondanks dat harde werken vond ik het altijd hartstikke gezellig om in de winkel te zijn. En ja, soms mis ik dat best, dat geef ik toe. Dan wil ik niets liever dan terug die winkel in.

Maar in het leven maak je keuzes door de dingen die op je pad komen. En één van die keuzes was voor mij om weer te gaan studeren. Want ik heb ontdekt dat ik nog méér kan en dat ik daarmee anderen kan helpen. En dat helpen geeft nou juist de voldoening die ik nodig heb om de studie met goed resultaat af te ronden.

In januari begon ik met de opleiding tot budgetcoach conform de NEN-8048 voor Schuldhulporganisaties. De studie doe ik grotendeels online en ik ervoer dan ook na een aantal weken al dat zoveel vrije tijd niks voor mij is 🙂 . Dus ging ik aan de slag als vrijwillige budgetcoach bij VluchtelingenWerk. Daardoor doe ik ook alvast wat ervaring op, gerelateerd aan de studie.

O ja, en omdat we nu een eigen huisje in Griekenland huren, begon ik ook gelijk maar even aan een cursus Grieks. Want na 20 jaar vakantie daar heb ik weliswaar best een grote woordenschat, maar van de grammatica weet ik nog niks. En ik wil straks wel eens met mijn buren kunnen praten. (Toen wist ik nog niet dat dat Amerikanen waren 🙂 ) De eerste vakanties waren gepland in april en mei, dus er was nog tijd. Die eerste twee maanden was ik dus druk met nieuwe dingen leren en doen. Vakantie was deze keer niet echt vakantie, want stond vooral in het teken van ons huisje op Poros. Schoonmaken, klussen, inrichten en tussendoor wel genieten van alles. Het gevoel nu een plekje van onszelf te hebben is niet te beschrijven. En met de dag wordt het leuker.

In juni weer thuis en snel aan de studie. Juni stond in het teken van trainingen, cursus voor VluchtelingenWerk en eerste examen budgetcoach doen. Kortom, druk. En nu werk ik op het gemak naar het volgende examen toe, wat gepland staat voor eind augustus. Zo’n studie kost best veel tijd, maar ik neem ook de tijd om lekker te genieten van de zomer in Zeeland nu. Waarschijnlijk is dit de eerste en voorlopig weer laatste vrije zomer, want volgend jaar hoop ik met mijn eigen bedrijf Budgetcoach Walcheren genoeg te doen te hebben. Een geweldige uitdaging waar ik ontzettend veel zin in heb.

En die Griekse lessen? Dat ligt al even stil nu. Blijkbaar kan ik toch niet meer zoveel tegelijk doen als vroeger. Maar dat komt wel weer goed in september, want dan gaan we weer naar Poros toe. Of in de winter, als buiten zitten in de zon geen optie meer is…

Lees ook eens op mijn weblog van Budgetcoach Walcheren. Met allerhande informatie over financiële onderwerpen en geld (be)sparen.

http://budgetcoachwalcheren.wordpress.com/

Geplaatst in Over mij | Een reactie plaatsen

Tweede huis op Poros

2017-04-14 14.24.02

 

Onze vakanties dit jaar staan in het teken van ons huisje op Poros. Corry heeft daarover een paar leuke artikelen geschreven op haar weblog en iedereen die geïnteresseerd is nodig ik dan ook uit eens op haar weblog te kijken.

http://www.onderwegnaarithaka.nl/een-tweede-thuis-op-poros/

Poros april/mei 2017

 

Geplaatst in Berichten van Corry, Griekenland, Reizen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Chili 2016. Deel 3: Viña del Mar en Valparaíso

Vrijdagochtend komen we vroeg aan in Santiago en van daaruit reizen we direct verder naar Viña del Mar. Het is nog ongeveer anderhalf uur met de bus en we komen langs enkele van de vele Viñas die rond Santiago liggen. De grootste wijnhuizen uit deze regio zijn ook bij ons bekend. De grootste wijnleverancier is Concha y Toro, maar ook de wijn van wijnhuis Indomita wordt geëxporteerd naar Nederland.

In Viña del Mar hebben we een eenvoudig, maar prettig hotel geboekt vlakbij het strand en boulevard. We doen dan ook allereerst een rondje over de boulevard. Maar dat is oppassen geblazen, want de golven zijn af en toe behoorlijk hoog en komen gemakkelijk over de rand heen.

De volgende dag kopen we een metrokaart en reizen we naar Valparaíso. De grootste havenstad van Chili. Met één van de vele ascensors gaan we naar Cerro Artilleria. Op deze heuvel heb je een prachtig uitzicht over de haven en de rest van de stad. Hier is ook het maritiem museum gevestigd. Valparaíso is gebouwd op meerdere heuvels en al lopend door de stad merk je dan ook dat je steeds klimt en daalt. Niet alle ascensors zijn nog in gebruik en het gebeurt dan ook een paar keer dat we er voor staan en ze helaas niet in bedrijf zijn. Op en rond cerro Alegre en cerro Concepción bevinden zich cafés en restaurants. Veel huizen zijn opgesierd met prachtige muurschilderingen. En steeds weer dat schitterende uitzicht over zee. Dat verveelt nooit.

Zondag gaan we weer terug naar Valparaíso. We stappen een halte eerder uit de metro en verkennen de buurt rond de kathedraal van Valparaíso. Daarna gaan we naar de haven. Daar kun je met een rondvaartbootje een tocht langs de kust en door de haven maken. Je moet lang wachten voor vertrek, want de bootjes gaan eerst echt helemaal vol.  Maar bij het zien van die kleine, overvolle bootjes heb ik niet zo’n zin meer.

De lunch is hier een belangrijke maaltijd en daar wordt alle tijd voor genomen. Wij lunchen vanmiddag aan het strand in Portales. We moeten even wachten op een tafel, maar het eten is zo lekker, dat is het wachten zeker waard. Als we later die week nog eens terug gaan is het een stuk rustiger dan op zondag, maar het eten nog net zo lekker.

De laatste dagen willen we in Viña del Mar nog even genieten van het strand. Eerst lopen we langs de boulevard en verder langs de pier, el muelle Vergara, die gesloten is. Daarachter is weer strand en wat ziet het er hier gezellig uit. Het is nog een beetje fris, dus nog wat te vroeg om te gaan liggen. We lopen door en komen uit in een mooie wijk van Viña. Appartementen met uitzicht op zee, en een grote shopping Mall. Hier zou ik best kunnen wonen.

Als we later op het strand aankomen willen we graag een parasol huren. De jongen zegt hoeveel het kost en gaat aan de slag met de parasol. Als hij hem voor ons in het zand gestoken heeft, zegt hij, dat als we dat willen, we hem ook nog een fooi kunnen geven. Tja, tegen zoveel overredingskracht kunnen we niet op en doen dat dan maar. Aan het eind van de dag staan we op om naar huis te gaan en de jongen gebaart dat we de parasol wel even bij hem kunnen brengen. Dat scheelt hem een wandelingetje door het zand. We halen de parasol uit het zand en leveren hem af. Het ligt op het puntje van mijn tong om te zeggen dat hij ons nog een fooitje mag geven als hij wil.. 🙂

Helaas begint de volgende dag met mist en zeedamp dus koud in Viña en geen zon. Gelukkig hebben we de metrokaart en reizen we helemaal naar het eindpunt in de bergen. Naar Limache. Hier geen zeedamp, dus wel zonnig, en leuk om weer iets anders te zien. Het eindpunt van de metro is eigenlijk het begin van vele bussen waarmee je nog verder de regio in kunt reizen. Maar wij blijven in Limache en genieten hier van onze voorlopig laatste koffie met kuchen in Chili. Op de terugweg stappen we uit in Villa Alemana. Is dit nou een overblijfsel van de Duitsers of niet? Het is in ieder geval wel een leuk dorpje.

Als we terug zijn in Viña del Mar is de pier van ineens geopend. Na jaren is “el muelle Vergara” weer helemaal gerestaureerd en open voor publiek.

Woensdag vertrekken wij uit Viña del Mar en de laatste nacht slapen we in een hotel vlakbij het vliegveld.

Onze reis van vier weken zit er nu echt op. Het was een prachtige ervaring en we hebben ontzettend veel gezien. Veel nieuwe mensen leren kennen en veel mooie herinneringen meegenomen. En we gaan zeker nog eens terug!

Geplaatst in Chili, Reizen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Chili 2016. Deel 2: Lago Conguillio en Pucon

De bus brengt ons naar La Araucanía, het merengebied in Chili. Na een acht uur durende nacht-rit komen we redelijk uitgeslapen aan in Curacautín. De bus is hier het belangrijkste vervoermiddel door het hele land. De dubbeldekbussen zijn dan ook zeer goed uitgerust met comfortabele stoelen en een toilet aan boord. Beneden heb je stoelen waarin je bijna helemaal plat kan liggen en zo’n stoel hadden wij geboekt.

In Curacautín worden we opgewacht en naar Llaima Camp in Captren gebracht, waar we een week zullen verblijven in de cabaña van Chileense vrienden. Na een heerlijk ontbijtje duiken we toch nog even ons bed in tot aan de lunch.

De cabaña ligt midden in de bossen en de kippen scharrelen gezellig rond ons huisje. We hebben voor en achter plek om te zitten. Er schijnt een heerlijk zonnetje en na het drukke Santiago is dit een welkome afwisseling. https://llaimacamp.cl/

Na de lunch lopen we naar de mirador met uitzicht op de vulkaan Llaima. Vulkaan Llaima ligt zowat in de achtertuin van onze vrienden en waar je ook bent heb je uitzicht op deze vulkaan. Met mooi weer zie je hem helemaal, maar als het bewolkt is verdwijnt de top in de wolken. En op een regendag is er helemaal geen vulkaan meer te zien. Wij hebben alle weertypen gezien in die week…

Later in de week bezoeken we het nationaal park Conguillio met het schitterende gelijknamige meer. We genieten van het prachtige uitzicht op dit meer. Het is er net voorjaar en nog behoorlijk koud op de vroege morgen. Het ijs staat zelfs nog op de plassen in het park! Wat een verschil met de 30 graden in Santiago! Rijdend door het park doe je min of meer een rondje rond de vulkaan. De weg is niet altijd even goed en het beste doe je dit in een auto met vierwielaandrijving. De kleine zuinige huurautootjes zijn absoluut niet geschikt voor deze omgeving in het nog natte voorjaar. Ook zijn de asfaltwegen dun gezaaid. Van echt doorrijden is geen sprake hier en dus duurt alles vaak langer dan verwacht.

Het is nog erg rustig hier en we zijn ongeveer de enige toeristen in de hele regio. Ver weg van alle moderne zaken zoals wifi en gsm verbinding. Af en toe is er bereik en floept er een smsje van het thuisfront binnen.

De laatste dag gaan we naar de Sierra Nevada. We doen een hiking tocht naar het Mirador Sierra Nevada. Ook hier genieten we weer van het prachtige uitzicht. We zien wederom vulkaan Llaima, maar ook vulkaan Villarica is van hier goed te zien.  Dit zijn twee van de actiefste vulkanen van Chili. Villarica was nog actief in mei 2015 en hij rookt nog steeds. Llaima ziet er stil uit, maar deze vulkaan kan uit het niets actief worden en dan moet er gelijk geëvacueerd worden. De laatste uitbarsting was in 2009. (http://www.onweer-online.nl/forum/topic/11239/evacuatie-in-chili-na-uitbarsting-vulkaan-llaima/ ) De grootste vulkaanuitbarsting was in 1956 en toen stroomde de lava tot aan de achtertuin van onze vrienden, die daar toen uiteraard nog niet woonden  🙂

Ons volgende verblijf is in Pucon, gelegen aan het meer Villarica, vlakbij de rokende vulkaan Villarica. Pucon is een leuke badplaats met gezellige eet- en drinkgelegenheden. Het is hier een stuk drukker en de eerste dag zien we al meer mensen dan een hele week in Captren. 

In het nabij gelegen nationaal park Huerquehue doen we een hiking tocht door de bergen, bossen en langs watervallen. Het is hier heel mooi en ik geniet echt wel van alles om me heen, maar het continue stijgen maakt deze tocht toch iets te pittig voor mij. Daarom de volgende dag een bezoek aan het meer Caburga met een prachtig strand erbij. Heerlijk genieten en staren over het water, hier word ik blij van.

Woensdag vertrekken we naar Temuco, de hoofdstad van de regio. We brengen een bezoek aan het nationaal museum van de streek Araucanía. We ontdekken dat er naast Duitse kolonisten ook veel Nederlanders vertrokken naar Chili in de 19e eeuw. Het Spoorwegmuseum in Temuco toont treinstellen van lang geleden, maar de busmaatschappijen hebben een goed onderhouden treinverbinding door het land al lang geleden verdrongen.

Donderdagnacht brengt de Turbus ons weer terug naar Santiago om van daaruit verder te reizen naar Vina del Mar.

Geplaatst in Chili, Reizen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Chili 2016. Deel 1: Santiago

Na een lange vlucht, met overstap in Buenos Aires, komen we rond het middaguur aan in Santiago. Daar worden we opgewacht door onze Chileense vriend die een taxi geregeld heeft en met ons meegaat naar het hostel wat we geboekt hebben. Bij aankomst is de kamer nog niet klaar en dus gaan we meteen op stap om de buurt te verkennen.

We zitten in de wijk Bellavista, een hippe wijk van Santiago dichtbij de Cerro San Christobal. Dat is dan ook ons eerste doel. We gaan met de funicular naar de top en van hieruit heb je een prachtig zicht over de stad. We drinken hier een Chileense verfrissing genaamd, mote con huesillos. Gemaakt van tarwe met perzik en sap. Lekker hoor!

Zondag is een rustige dag in de stad en we bezoeken een aantal bezienswaardigheden waaronder Plaza de Armas, het centrale plein en Cerro Santa Lucia. Het vervoer naar het centrum gaat gemakkelijk met de metro. Hiervoor koop je een “tarjeta bip!” Een oplaadbare kaart waarmee je incheckt in de metro en als hij leeg is kun je hem weer opwaarderen. Super handig ding!We drinken koffie in het Café de Coloña, een erg Duits café. Met echte kuchen! Later leren we dat “kuchen” een heus Chileens woord is. Ooit overgebracht door Duitse kolonisten in Chili.

Maandag begint onze dag met Spaanse taalles. Of beter gezegd, Chileense taalles, want dat is toch net iets anders. We hebben hier een week les geboekt om even onze kennis op te frissen en wat bij te leren. Daar hebben we in het vervolg van onze reis erg veel gemak van, want de meeste mensen hebben weinig tot geen kennis van het Engels. Om 13:00u zijn we “uit” en gaan we lunchen en huiswerk maken. Daarna neemt onze Chileense vriend ons mee naar het hoogste gebouw van Zuid-Amerika, het Costanera Center. Een businesscenter en shopping mall met een duizelingwekkend uitzicht over de immens grote stad. De Sky Costanera. Op een weekdag is de entreeprijs goedkoper dan in het weekend, dus gaan wij op maandag. Als je in Santiago bent moet je dit echt doen. Je kunt rondom lopen en de stad van alle kanten bekijken. Op een heldere dag kun je ook nog tot ver over de bergen kijken. Daarna eten we met vrienden een hapje in Manuel Montt.

Dinsdag bezoeken we een straatmarkt en lunchen we in de Mercado Central. Een oud gietijzeren gebouw waar ook etenswaren verkocht worden. De lunch is hier de belangrijkste maaltijd van de dag en daar nemen ze uitgebreid de tijd voor.

Woensdag na de school wandelen we vanaf het hostel in de richting van barrio Italia. Een mooie wijk met veel antiquariaten en designwinkels.

De begraafplaats van Santiago is ook een bezoek waard en staat voor donderdag op de planning. We dwalen door de straten met huisjes waar belangrijke mensen begraven liggen. Ook het graf van Salvador Allende is hier. We komen veel Duitse namen tegen op de graven. In het verleden zijn veel Europeanen, met name Duitsers, Nederlanders en Italianen, naar Chili geëmigreerd.

Vrijdag is onze laatste dag in Santiago en tevens onze laatste lesdag op de Bellavista Linguaschool. We hebben hier veel bijgeleerd en leuke mensen leren kennen.

Om 22:00u vertrekt de bus naar het zuiden.

Geplaatst in Chili, Reizen, Santiago de Chile | Tags: , , , | 1 reactie